Laatst aangepast 07-07-2018

Terug naar algemene informatie grensschouw 2020

 

Terug naar beginpagina

 

Informatie en achtergronden over delft en grensschouw                                       

 

Onze grensschouw gaat over de lijn van de oude stadswal, of er naast volgens deze kaart.

Er is iets raars met deze kaart. Alle waterwegen liggen ongeveer volgens de mercator-kaartprojectie op de juiste plaats maar alle wegen en polders liggen onder een hoek naar links verdraaid. 

 

 

 

Oude kaart Delft - Uit de Atlas van Loon

Historische plattegrond van Delft in 1649. Titel: Delfi Batavorum. Het betreft een stadskaart uit de atlas van Loon. Dat is een beroemde atlas samengesteld door Frederik Willem van Loon. Deze atlas bevat delen van de atlas van Joan Bleau. De kaarten zijn wel anders van kleur. Het noorden ligt linksboven op deze oude kaart.

 

Kaart van Delft –Vervaardigingsjaar 1649 Vervaardigingsplaats Amsterdam- Omschrijving: DELFI BATAVORVM vernacule DELFT- Type object: landkaarten

Afmetingen: hoogte x breedte: 38 x 49 cm- Collectie: uit het Scheepvaartmuseum

 

 

Delft – Joan Blaeu, 1649

 

 

=======================================================================

Door Iris Olsthoorn 19 mei 2018

DeelEmailTweet

Als echte Delftenaar weet je natuurlijk dat het grote kanaal de Schie dwars door Delft kabbelt. Er gaan elke dag een heleboel schepen doorheen en misschien heb je er zelf wel eens stiekem in gezwommen. Maar vaar je vanaf hier richting Rijswijk, lig je plots ineens in de Vliet! Waar houdt de Schie precies op en waar begint de Vliet? We zochten het uit. 

Heel veel namen

Het stuk Schie dat in Delft ligt heet eigenlijk voluit de ‘Delftse Schie’. Er zijn namelijk nóg drie Schieën: de Delfshavense Schie, de Rotterdamse Schie en de Schiedamse Schie. De Schie is op zijn beurt weer onderdeel van het Rijn-Schiekanaal, dat helemaal van Overschie naar de Oude Rijn bij Leiden loopt. Om het nóg even ingewikkelder te maken: het Rijn-Schiekanaal bestaat uit Delftse Schie, Delftsche Vliet, de Trekvliet en de Vliet. Volg je het nog?

Grensgebied

Het stuk water vanuit het zuiden van Delft heet dus de Delftse Schie en het stuk aan de noordkant van Delft, richting Rijswijk, heeft de Delftsche Vliet. Maar waar ligt de grens? Van de Delftsche Vliet is in ieder geval bekend dat deze begint (of eindigt, zo je wilt) bij de Hoornbrug. Daar de ‘grens’ met de Trekvliet. Maar waar de Delftsche Vliet nu precies eindigt, en waar de Delftse Schie begint, is een stukje onduidelijker.

De Delftsche Vliet loopt rechtdoor

Via ‘De Straatnamen van Delft’ leren we in ieder geval dat De Reineveldbrug (ook wel bekend als Trambrug) over de Delftse Schie ligt. En dan stuiten we op nog een interessant weetje: de Lepelbrug (die brug tegenover het oude Gist hoofdkantoor) ligt over de Delftsche Vliet. Iets verder dan die brug houdt het water op. Aha! Daar eindigt de Delftsche Vliet dus. Hierdoor worden de zaken wat duidelijker: de Vliet loopt niet het hoekje mocht richting het centrum van Delft, maar loopt rechtdoor en stopt. De grens tussen de ‘Schie’ en ‘Vliet’ ligt gewoon precies in het bochtje van de drie-splitsing. Dus: de volgende keer dat je in je roeibootje/luxe yacht over het Rijn-Schiekanaal vaart, kan jij precies aan je vrienden vertellen waar je bent.

https://indebuurt.nl/delft/wp-content/uploads/2018/05/vliet-schie-1.jpg

 

Zo ongeveer dus

 

 

 

================================================================

 

De poorten van delft

 

 

https://indebuurt.nl/delft/delftenaren/genieten-van-delft/wist-delft-vroeger-8-stadspoorten-zo-zagen-eruit~29230/

 

Wist je dat Delft vroeger 8 stadspoorten had? Zo zagen ze eruit

Door Iris Olsthoorn 27 mei 2018

DeelEmailTweet

 

De Oostpoort is zonder twijfel een van de meest gefotografeerde objecten van ons mooie stadje. En terecht, want het is ook een gaaf gebouw. Maar wist je dat er vroeger nog zeven andere mooie stadspoorten bestonden in Delft? 

Pagina 1 / 7 >

De Oostpoort is natuurlijk een van de meest herkenbare punten van Delft. De poort is gebouwd rond 1400 jaar en decor van menig bruilofsfotoshoot en élke toerist heeft er minstens drie foto’s van. En we weten natuurlijk allemaal hoe ‘ie eruit ziet, zelfs van binnen.

De in totaal acht poorten werden gebouwd rond de 15e eeuw, toen Delft een verdedigingsmuur om de stad heen bouwde. De muur en poorten moesten Delftenaren beschermen tegen de vijand. Maar in de 19e eeuw barstte Delft uit haar stadsmuren en werden bijna alle oude poorten gesloopt om ruimte te maken. Best zonde, als je bedenkt dat we in Delft acht keer zoveel moois als de Oostpoort gehad hebben.

Om je te laten dromen over een nóg mooier Delft, zetten we de toen en nu foto’s voor je op een rijtje.

Hier stonden ze:

De Rotterdamse en Schiedamse
De Oostpoort mag dan misschien wel de ster van nu zijn, maar deze twee poorten zijn eigenlijk nog veel bekender. Ze staan namelijk afgebeeld op Vermeers beroemde ‘Gezicht op Delft’
. De poort werd afgebroken in de periode 1834-1836. .

Hoe de poorten aan hun naam komen? Deze poorten verbonden Delft met, je raadt het al, Rotterdam en Schiedam via het water.

De Koepoort
De Koepoort diende als doorgang naast de weilanden naast Delft. Op marktdagen werden de koeien vanuit de weilanden naar de markt vervoerd. Het was de kleinste poort van Delft. De huidige Koepoortbrug ligt trouwens tientallen meters meer naar het zuid-oosten dan dat de Koepoort lag.

De Waterslootse poort
Als we de geschiedschrijvers mogen geloven was de Waterslootse poort de allermooiste poort die er bestond. Het had twee grote torens die overal bovenuit staken en was versierd met schoorstenen, gevels, leeuwen en griffioenen. Het was bijna onmogelijk om via de Waterslootse poort binnen te komen als vijand, want de poort lag op zijn eigen eilandje. Doordat dit fort zo veilig was, is het ook een tijd in gebruik geweest als stadsgevangenis. Afgebroken
1847

Het bolwerk, zoals het eilandje genoemd werd, is in de nieuwe Spoorzone trouwens in ere hersteld als ministadsparkje. 

De Haagpoort en Wateringse poort
Aan de noordoost-kant van Delft lagen twee poorten vlak naast elkaar: de Haagpoort en Wateringse poort. De poorten lagen aan het begin van de waterwegen naar Den Haag en Wateringen, maar waren ook belangrijk verdedigingspunt tijdens de Tachtigjarige oorlog.

De Schoolpoort
Deze poort is vernoemd naar de Latijnse school waar Hugo de Groot les kreeg. Het was een redelijk eenvoudige poort die uitkwam op een weiland. De Schoolpoort werd als eerste gesloopt in de 19e eeuw.

 

 

 

==========================================

In dit overzicht hoort ook de beschrijving van het zicht op delft van Vermeer

 

Zie hiervoor:   https://kalden.home.xs4all.nl/verm/view/Vermeer_NL.html

 

  Let wel, we zien hier de rotterdamse en de schiedamse poort uitkijken over de kolk ,

https://kalden.home.xs4all.nl/verm/images/viewofdelft.jpg

 

---.

 

Veel is al uitgezocht over het historische Delft en de grens ervan:

Zie hiervoor

http://www.archief-delft.nl/website-hisgis-weer-in-de-lucht/

en

http://delft.maps.arcgis.com/apps/View/index.html?appid=16043cde237e437d80c8d627526f7431

 

 

=======================================================

 

 

Uit onderstaande blijkt dat het schouwen van de gemeentegrens een te grote afstand is

 

 

 

 

Oude en nieuwe grenzen

 De schouw volgt de stadswal voor zover mogelijk en niet de grens van de gemeente Delft

 

 

 

 

Over de wandeling en de geschiedenis van de wandeling:

 

https://en.wikipedia.org/wiki/Beating_the_bounds

Beating the bounds

From Wikipedia, the free encyclopedia

Jump to navigation Jump to search

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/Beating_the_Bounds_Oriel_Oxford.jpg/330px-Beating_the_Bounds_Oriel_Oxford.jpg

Beating the bounds of the parish of the University Church of St Mary the Virgin in Oxford

Beating the bounds is an ancient custom still observed in some English and Welsh parishes. Under the name of the Gangdays the custom of going a-ganging was kept before the Norman Conquest.[1] A group of old and young members of the community would walk the boundaries of the parish, usually led by the parish priest and church officials, to share the knowledge of where they lay, and to pray for protection and blessings for the lands

 

Origins[edit]

In England, the custom dates from Anglo-Saxon times, as it is mentioned in laws of Alfred the Great and Æthelstan.[when?] It is thought that it may have been derived from the Roman Terminalia, a festival celebrated on February 22 in honour of Terminus, the god of landmarks, to whom cakes and wine were offered while sports and dancing took place at the boundaries.[3] Similar practices, of pagan origin, were brought by the Norsemen.[9][when?]

In England, a parish ale, a feast, was always held after the perambulation, which assured its popularity. In Henry VIII's reign[when?] the occasion had become an excuse for so much revelry that it attracted the condemnation of a preacher who declared, "These solemne and accustomable processions and supplications be nowe growen into a right foule and detestable abuse."[3]

Beating the bounds had a religious aspect which is reflected in the rogation, where the accompanying clergy beseech (rogare) the divine blessing upon the parish lands for the ensuing harvest. This feature originated in the 5th century, when Mamertus, Archbishop of Vienne, instituted special prayers, fasting and processions on these days. This clerical side of the parish bounds-beating was one of the religious functions prohibited by the Royal Injunctions of Elizabeth I in 1559; but it was then ordered that the perambulation should continue to be performed as a quasi-secular function, so that evidence of the boundaries of parishes, etc., might be preserved.[10]

Bequests were sometimes made in connection with bounds-beating. For example, at Leighton Buzzard on Rogation Monday, in accordance with the will of Edward Wilkes, a London merchant who died in 1646, the trustees of his almshouses accompanied the boys. The will was read and beer and plum rolls distributed. A remarkable feature of the bequest was that while the will is read one of the boys has to stand on his head.[3]

 

 

Wat Betekent perambulation?

De betekenis van perambulation is:

(door)wandeling; , rondgang; (grens)schouw; district

 

--------.

 

chorleywoodmagazine.co.uk950 × 653 gif                1837-may

 

------------------.

Dictionary

 

TERMINUS

The Roman god of bounds, under whose special protection were the stones (termini) which marked boundaries. The regulations respecting these stones and the religious customs and institutions connected with them went back to the time of king Numa. At the setting of such a stone every one living near the boundary assembled; and in their presence the hole prepared for the reception of the stone was watered with the blood of a sacrificial animal; incense, field-produce, honey, and wine were sprinkled over it, and a victim sacrificed. The stone, anointed and decked with garlands and ribbons, was then placed upon the smouldering bones and pressed into the earth. Whoever pulled up the stone was cursed, together with his draught-cattle, and any one might kill him with impunity and without being defiled by his blood. In later times the punishment of fines was instituted instead. The festival of the Terminalia was celebrated in Rome and in the country on the 23rd of February. The neighbours on either side of any boundary gathered round the landmark, with their wives, children, and servants; and crowned it, each on his own side, with garlands, and offered cakes and bloodless sacrifices. In later times, however, a lamb, or sucking pig, was sometimes slain, and the stone sprinkled with the blood. Lastly, the whole neighbourhood joined in a general feast. A lamb was also sacrificed in the grove of Terminus, which was six Roman miles from Rome, near the ancient border of the town of Laurentum. On the Capitol there was a stone dedicated to Terminus, which had originally stood in the open air, but when the temple of Jupiter was founded by the last king, Tarquinius Superbus, it was inclosed within the building, as the augurs would not allow it to be removed.

 

PAGUS

In Italy, in ancient times, the pagus was a country district with scattered hamlets (vici). The same name was given to its fortified centre, which protected the sanctuaries of the district and served as a refuge in time of war. The separate districts were members of a larger community. After cities had developed out of the places where the people of these districts assembled, the pagi were either completely merged in their territorium, or continued to exist merely as geographical districts, without importance for administration, or as subordinate village communities. In Rome the earliest population consisted of the montani, the inhabitants of the seven hills of the city, and the pagani, the inhabitants of the level ground of the city. Out of the two Servius Tullius made the four city tribes. The country tribes doubtless arose similarly out of pagi, the names of which were in some cases transferred to them. Like the old division into pagani and montani, the old districts under the authority of magistri long continued to exist for sacred purposes. They had their special guardian deities, temples, and rites, which survived even the introduction of Christianity. To the district festivals belonged especially the Paganalia [romijns zaaifestival] (q.v.), the Ambarvalia (q.v.), at which the festal procession carefully traversed the old boundaries of the district; and, lastly, the Terminalia (see TERMINUS).

 

 

Ambarvalia

From Wikipedia, the free encyclopedia

Jump to navigationJump to search

Ambarvalia was a Roman agricultural fertility rite held on 29 May[1] in honor of Ceres.[2]

At these festivals they sacrificed a bull, a sow, and a sheep, which, before the sacrifice, were led in procession thrice around the fields; whence the feast is supposed to have taken its name, ambio, I go round, and arvum, field. This sacrifice was called a suovetaurilia in Latin. These feasts were of two kinds, public and private. The private were solemnized by the masters of families, accompanied by their children and servants, in the villages and farms out of Rome. The public were celebrated in the boundaries of the city, and in which twelve fratres arvales walked at the head of a procession of the citizens, who had lands and vineyards at Rome. During the procession, prayers would be made to the goddess.[3]The ambervale carmen was a prayer preferred on this occasion.[4]

The name "Ambarvalia" appears to be predominantly an urban designation. Roman farmers' almanacs (menologia rustica) describe this only as segetes lustrantur ("crops are purified").[2] Scaliger, in his notes on Festus, maintains the ambarvalia to be the same as amburbium. Numerous other communities of the Italian peninsula enacted similar rites with different names.[2]

--------.

Amburbium

From Wikipedia, the free encyclopedia

Jump to navigationJump to search

Amburbium

Suovetaurilia.jpg

Procession of the suovetaurilia, led by the priest
with his 
head ritually covered

Observed by

Roman RepublicRoman Empire

Type

Classical Roman religion

Celebrations

Singing of hymns (carmina)

Observances

Procession around the city; sacrifice of a pig, sheep, and bull

Date

February (?)

Frequency

annual

Related to

Ambarvalia and lustration

 

The Amburbium ("City Circuit", from ambire, "to go around" + urb-, "city"; plural amburbia) was an ancient Roman festival for purifying the city; that is, a lustration (lustratio urbis). It took the form of a procession, perhaps along the old Servian Wall, though the length of 10 kilometers would seem impractical to circumambulate. If it was a distinct festival held annually, the most likely month is February, but no date is recorded and the ritual may have been performed as a "crisis rite" when needed.[1]

The Amburbium can be hard to distinguish from the Ambarvalia in ancient sources, either because it was a similar set of ritual procedures performed on behalf of the city instead of the fields or rural areas (arva), or because both originated with the priesthood of the Arvales, "Brothers of the Fields".[2] Vopiscus sees the two as closely related: "the city is purified, the hymns are chanted, the Amburbium is celebrated, the Ambarvalia is carried out."[3] Both festivals seem to have involved the sacrifice of a pig, a sheep, and a bull (suovetaurilia).[4] The Amburbium's sacrificial victims (hostiae) were amburbiales.[5] According to Servius, for the Ambarvalia a hostia with the capacity to produce felicitas ("fecundity, blessedness") is led around in a ritual circuit three times; the ceremony, he says, is called an amburbium when it is the city that is circumambulated.[6] The encircling (circuire) is identical with the purification (lustrare).[7

 

zie ook op internet

steekwoord: urbem ambiri

 

http://www.geo-info.kingsquare.nl/download/?id=17672410

over grenswandelen

 

https://www.wandern-zh.ch/de/wandern/zuercher-stadtumgang

https://austria-forum.org/af/Wissenssammlungen/ABC_zur_Volkskunde_%C3%96sterreichs/Stadtumgang